در نوامبر سال ۱۹۵۳ پروفسور کارل زیگلر و همکاران موفق به پلیمریزاسیون اتیلن در حضور یک کاتالیست ارگانو متالیک در شرایط و فشار و دمای پایین شدند. پروفسور زیگلر به همراه شیمیدان ایتالیایی جولیو ناتا در سال ۱۹۶۳ به خاطر این کشف موفق به دریافت جایزه نوبل شیمی گردیدند. تنها یک ماه پس از این کشف, دکتر اتو هورن مدیر تحقیقات کارخانه شیمیایی هوخست نمونه‌های اولیه پلی اتیلن را جهت انجام آزمون و ارزیابی دریافت نمود. اولین کارخانه آزمایشی تولید پلی اتیلن با ظرفیت ۱۰ تن در ماه در اوایل سال ۱۹۵۴ در شهر فرانکفورت آلمان تاسیس گردید.
در سال ۱۹۵۸ تولید جهانی پلی اتیلن به ۱۷۰۰۰ تن در سال و در سال ۱۹۶۲ میلادی به ۲۰۰ هزار تن در سال رسید و لایسنس‌های مختلف تولید پلی اتیلن در دما و فشار پایین در نوزده نقطه مختلف اروپا و هفده نقطه آمریکا و ژاپن واگذار گردید. در حال حاضر در دنیا سالیانه حدود ۲۸ میلیون تن انواع پلی اتیلن تولید می‌شود که حدود ۴ میلیون تن از آن برای تولید انواع لوله پلی اتیلن به کار میرود.

لوله پلی اتیلن , یکی از اولین کاربردهای پلی اتیلن بوده است, زیرا مهندسان مدت‌ها به دنبال جایگزین مناسبی برای لوله‌های آهنی , چدنی , سفالی و بتنی بودند. اولین آزمایش هیدرواستاتیک بر روی لوله پلی اتیلن در اکتبر سال ۱۹۵۶ و در آزمایشگاه شرکت هوخست انجام گردید و هنوز دو نمونه از لوله‌های آن زمان در حال آزمون در دمای ۲۰ درجه سانتیگراد و تحت تنش مماسی ۵ و ۵٫۷ نیوتن بر میلیمتر مربع هستند و عملا در اکتبر ۲۰۰۶ پنجاه سال عمر پیش‌بینی شده را گذرانده‌اند.به علت رشد سریع لوله‌های پلی اتیلنی موسسه استاندارد آلمان یک گروه را ۱۹۵۷ تشکیل داد که با همکاری یکدیگر اولین استاندارد بین‌المللی لوله پلی اتیلن را در ژانویه ۱۹۵۹ به نام DIN 8074/75 منتشر نمودند. 
لوله‌های پلی اتیلن در طی شصت سال گذشته رشد چشمگیری از لحاظ کیفی و پروسه تولید داشته است. برای مثال محصولات شرکت هوخست از نسل اولیه خود با نام تجاری آHostalen GM5010 به نسل سوم خود که از نوع Hostalen CRP100 می‌باشد ارتقا یافته‌اند و یژگی‌ها, خواص و ملاحضات طراحی این نوع لوله‌ها بیانگر علت استفاده رو به رشد از لوله‌های پلی اتیلن است.